Bye bye Banda Bou
Bellevue Lunchtheater/MC
Nog twee uur. Dan zullen Ingmar, Juraiska en hun zestienjarige dochter Felisiëne op het vliegtuig naar Nederland stappen. Moeders dromen zijn te groot geworden voor Curaçao, waar de mensen ‘krokant bruin’ zijn, maar verder niets is dan zee en hangmatten. Wat vader en dochter ervan vinden, daar kom je langzaam achter in deze sympathieke lunchvoorstelling van Esmée Pietersz-Ronde. De theaterschrijfster won met haar tekst vorig jaar de Hollandse Nieuwe Publieksprijs. Nu wordt die, in een verkorte versie, voor het eerst gespeeld.
Landerigheid overheerst bij het drietal dat onderuitgezakt op de stoeltjes bij hun gate hangt, tot blijkt dat er van alles broeit – zaken die niets te maken hebben met de benauwde atmosfeer op de luchthaven. Zweet ik? vraagt de moeder (Farida van den Stoom) verschillende keren aan haar dochter, een even gepikeerd-verveelde als treurig-weemoedige Isabel Berenos. Ze stelt de vraag niet voor niets: Juraiska heeft genoeg om zich druk over te maken. De vliegtickets die op miraculeuze wijze verdwenen zijn bijvoorbeeld, en dan is er nog iets met ene Angelo.
De personages vliegen elkaar in de haren in een smeuïge mix van Nederlands, Engels en Papiaments. Uit deze mengelmoes van talen ontstaat een beeld van een tienermeisje dat bang is alles wat haar lief is kwijt te raken; van een man die zich geen raad weet met zijn steeds zelfstandiger opererende echtgenote; en van een vrouw die alle schepen achter zich wil verbranden. In drie monologen wordt dieper ingezoomd op hun preoccupaties. Van den Stoom doet dat als de zelfbewuste, aantrekkelijke vrouw van de wereld, Berenos als een snotterige puber bij wie de heimwee al begonnen is voor ze goed en wel vertrokken is, en Ignaro Petronilia verbeeldt een kwaaie, gekwetste man die zich als een Bokito op de borst slaat en alle remmen losgooit.
Heel evenwichtig is ze niet, deze kleine migratietragedie die soms met iets te veel gevoel voor dramatiek wordt gespeeld. En toch – als de eerder hevig gesticulerende Van den Stoom op haar stoeltje stilletjes te tirade van haar man over zich laat neerdalen en twee tranen een spoor trekken door haar zorgvuldig aangebrachte make-up, raakt dat wel.
Het abrupte einde dat daarop volgt, wijten we maar aan de ingekorte tekst – die was oorspronkelijk vast genuanceerder.
Bye Bye Banda Bou, Bellevue Lunchtheater/MC. Regie Peter Eversteijn. Gezien 14/3 Bellevue. Daar nog te zien t/m 25/3.
*** (3 sterren)
Reacties (0)