Haat die kat & Cold skin

Haat die kat van Sharon Creech en Cold Skin van Steven Herrick zijn romans voor jeugdige lezers geschreven in niet-rijmende vrije versregels. De eerste borduurt voort op het in 2006 verschenen Hou van die hond, bekroond met de poëziegriffel; het tweede maakt deel uit van een poëtisch drieluik over kleine plattelandsgemeenschappen in het Australië van de vorige eeuw, maar beide boeken zijn los van hun voorgangers te lezen.

Verhalen geschreven als gedichten. Het klinkt als een ingewikkelde kunstgreep bedoeld voor de literaire fijnproever, maar gek genoeg klopt dat beeld niet. Deze boeken zijn, dankzij de prettig lege bladspiegel, letterlijk pageturners; het maakt ze ook, of misschien wel juist, geschikt voor de notoire niet-lezer. Daar komt bij dat Creech en Herrick begenadigde vertellers zijn, die met hun verhalen de aandacht moeiteloos vasthouden.

En dan de verhalen zelf. Haat die kat gaat over Jack, die sinds de dood van zijn hond Sprint geen huisdier meer wil. ‘Hij kan / weglopen / of / verdwalen / en ergens / anders / terechtkomen.’ Maar Jack heeft buiten zijn juf Stretchberry gerekend, inderdaad, diezelfde fijne juf als in Hou van die hond, die ‘Jacks hersens begrijpt’. Met een nest jonge poesjes, maar vooral door het aanbieden van gloedvolle gedichten, verleidt ze Jack zijn mening te herzien. Daarmee is dit alleraardigste boek in versvorm (dat alleen al vanwege de kattennaam Zoever McCatter een prijs verdient), net als zijn voorganger, een pleidooi voor het lezen van poëzie. Geen poëzie met ‘SYMBOLEN en METAFOREN / en onomoto-nog-iets en / alliter-nog-iets’, zoals Jacks pompeuze oom Bill propageert, maar gedichten die een verhaal vertellen. Haat die kat, bijvoorbeeld.

Heel anders is Cold Skin, een meeslepende whodunnit en coming of age-roman ineen, waarin de vorm losstaat van het verhaal. Hier is de cadans van de vrije verzen uitsluitend bedoeld als drager van de gebeurtenissen. Die gebeurtenissen vinden plaats in het ingeslapen mijnwerkersstadje Burruga, niet lang na de Tweede Wereldoorlog. Als de mooie Colleen O’Connor dood wordt aangetroffen bij de rivier zijn alle bewoners op slag verdacht; wie is verantwoordelijk voor deze lafhartige moord? Negen personages geven hun versie van het verhaal, waardoor een caleidoscopische kijk op het delict ontstaat. Is het de viezige leraar Butcher, die graag naar jonge meisjes gluurt? De gefrustreerde Larry Holding, pissig dat zijn klasgenootje zijn gevoelens niet beantwoordt? Of toch burgervader Paley, met zijn zelfuitgeroepen patronaat? Herrick laat de lezer lang in ongewisse, een extra reden om de pagina’s van dit lijvige boek over broeierige verlangens, gefnuikte idealen en verboden dromen snel te willen omslaan.
Creech en Herrick. Ze maken de keuze voor de Sint beslist gemakkelijker dit jaar.

Sharon Creech, ‘Haat die kat’, vert. Michèle Bernard, Hoogland & Van Klaveren, 128 pag., € 14,50, 9+
Steven Herrick, ‘Cold Skin’, vert. Tjalling Bos, Lemniscaat, 276 pag., € 16,50, 13+