Interview Jenny Valentine

Op het terras van De Jaren, waar de zon net om de hoek verdwenen is, vertelt Valentine bibberend over kinderdromen, ‘clever words’ en het schrijverschap.

‘Als kind las ik veel, ik had het gevoel dat ik dat ook wel kon, zo’n boek schrijven. Tijdens m’n puberteit verdween die droom een beetje uit beeld, maar ik bleef wel lezen: Salinger, Vonnegut, ik bewonderde hen om hun eenvoudige stijl en zorgvuldig gekozen woorden. Met “clever words”  heb ik niks, dat vind ik pretentieus gedoe. Ze maken de schrijver zichtbaar, terwijl ik juist probeer zo min mogelijk in mijn verhalen aanwezig te zijn – ik wil niet tussen de lezer en de personages in staan.’

Valentine schrijft graag over raadsels en geheimen en over uitzonderlijke vriendschappen. Dat begon met een puber en een oude vrouw in een urn. In Gebroken soep lijkt het aanvankelijk om een wat normalere relatie te gaan. Rowan Clark – zus van een verongelukte broer en, sinds pa er vandoor is en ma haar bed niet meer uitkomt, fulltime oppas van haar kleuterzusje – ontmoet in een winkel een jongen die haar iets overhandigt wat niet van haar is: een fotonegatief. Rowan weet zeker dat ze niets verloren is, maar als ze de foto laat ontwikkelen, lacht haar dode broer haar vanuit het fixeerbadje stralend toe. Rowan gaat op zoek naar de jongen die haar het negatief gaf: Harper Greene, een achttienjarige knul met engelachtige trekjes, die haar bijstaat bij het ontrafelen van de geheimen die haar broer mee het graf in nam. ‘Harper zorgt voor Rowan omdat niemand anders het doet,’ zegt Valentine. ‘Maar hij is alleen een pleister op de wond, een soort beschermengel die uiteindelijk ook weer uit haar leven verdwijnt. Romantische happy ends zijn er genoeg in jeugdboeken, daar wilde ik vanaf. Bovendien vind ik het prettig als lezers zelf bedenken hoe het verhaal na de laatste bladzijde verder gaat.’

Naast ongewone vriendschappen spelen families een grote rol in haar boeken. Waarom? Valentine haalt haar schouders op. ‘Familie is belangrijk, toch? Als je een jaar of vijftien bent, weet je dat je je ouders nodig hebt, maar tegelijkertijd zet je je tegen hen af en creëer je met vrienden een eigen familie. Iedereen herinnert zich het moment dat je voor het eerst beseft dat je ouders ook maar gewone mensen zijn. Die teleurstelling, terwijl je hen ook direct weer vergeeft, dat is interessante materie voor een boek.’

Ze rilt in haar te dunne vestje (‘Bij het koffers pakken vergeet ik altijd wat, dit keer was het m’n jas’), en neemt een slok van haar ginger ale. Nee, geen bier, lacht ze naar de pr-medewerker van de uitgeverij die aan een tafeltje verderop zit. De scroppino uit het Italiaanse restaurant van de avond ervoor moet nog uit haar systeem.

Wat leuk is aan schrijven voor adolescenten is wat leuk is aan schrijven in het algemeen, meent Valentine. Hoewel je voor jongeren misschien wel extra je best moest doen om eerlijk te zijn. ‘Ze laten zich niks wijs maken, als je probeert ze een boodschap door de strot te duwen, hebben ze je meteen door.’

Toen ze met Gebroken soep begon, was er alleen het idee van het fotonegatief van een overleden persoon. ‘Ik bedenk geen onderwerpen. Mensen willen lezen over andere mensen, niet over het thema dood of verdriet. Ik weet dat er schrijvers zijn die voor ze beginnen hele schema’s maken, maar voor mij werkt dat niet. Schrijven beschouw ik als een reis. Onderweg maak je voortdurend uitstapjes, tot je ontdekt dat je op de goede weg zit. Als de eindbestemming van tevoren vaststaat, wordt het schrijven een invuloefening, dan verdwijnt het avontuur.’

Jenny Valentine: Gebroken soep
Moon, € 12,50, 14+