Korte waardevolle levens

Een weeffout in onze sterren staat voor het eerst niet de relatie tussen twee slimme, grappige, niet erg mooie jongens en een woestaantrekkelijk meisje centraal.
‘Het grote misschien, 19 keer Katherine en Paper Towns zie ik als een trilogie waarin ik alles wat ik daarover te zeggen heb, heb onderzocht. In feite gaan die boeken over mij en m’n vrienden op highschool.’

Nu schrijf je over terminaal zieke tieners. Hoe waren de reacties in Amerika?
‘Overweldigend. Normaal schommelt een eerste druk bij mij rond de 20.000 exemplaren. Nu waren het er 150.000. Die ik allemaal heb gesigneerd. Echt, ja. Het kostte me drie maanden en een pijnlijke hand. Recensenten noemen Een weeffout in onze sterren m’n beste boek tot nu toe. Een krant schreef dat m’n eerdere werk vingeroefeningen waren voor dit verhaal. Tja, dat deed wel even pijn… Sommige van m’n eerdere boeken vind ik zelf best geslaagd – ze voelden niet als een vingeroefening. Maar het is fantastisch dat mensen zo enthousiast reageren. Ik probeer dit verhaal al te schrijven sinds ik tijdens mijn studie als aalmoezenier in een ziekenhuis met terminaal zieke kinderen werkte. Dat werk vervulde me met gevoelens van boosheid en hopeloosheid, maar dat was niet wat ik in een boek wilde uitdragen. Het heeft een tijd geduurd voor ik me realiseerde dat het leven niet lang hoeft te zijn om waardevol te zijn.’

Je hoofdpersonen reizen naar Amsterdam en bezoeken het Anne Frank-huis. Is dat niet erg toeristisch-verantwoord?
‘Voor mij was Anne Frank de eerste tienerdode over wie ik hoorde. Ze stierf niet in de gaskamer, maar aan een stomme ziekte, zoals ook de levens van mijn personages bedreigd wordt door ziekte. Hazels longen lopen vol vocht. Dat was een andere reden om mijn personages naar Amsterdam te sturen: jullie hoofdstad is gebouwd op water.’

In Nederland wordt je nieuwe boek uitgegeven als roman voor volwassenen. Terwijl er minder expliciete seks in zit dan in je eerdere werk.
‘O ja? Dat wist ik niet. Wat wel typisch is, is dat in Amerika de meeste fanmail van omaatjes komt, geen idee waarom. Ik weet een beetje hoe ik met tieners moet omgaan, maar omaatjes… Wat die seks betreft of het ontbreken van expliciete beschrijvingen ervan: dat heeft te maken met het feit dat ik dit verhaal vertel vanuit het perspectief van Hazel, een meisje. Meisjes laten zich volgens mij minder expliciet uit over genitaliën. Daar komt bij dat de hoofdpersonen ernstig ziek zijn en beperkt zijn in hun fysieke mogelijkheden. Ze komen nauwelijks de trappen van het Anne Frank-huis op, laat staan dat ze is staat zijn tot acrobatische seks.’

Wat fascineert je aan de dood?
‘We gaan het allemaal. Ik begrijp eigenlijk niet dat er mensen zijn die er níet doorlopend aan denken. Ik zat eens op een vliegveld en bedacht dat al die mensen om me heen over zeventig jaar dood zouden zijn. Ik belde m’n broer en vroeg of hij dat soort dingen ook weleens dacht. Nee, nooit, zei mijn broer. Het is toch verbijsterend dat we allemaal gewoon doorgaan met boeken schrijven en wolkenkrabbers bouwen en regeringen vormen, terwijl we allemaal doodgaan. Maar het is niet zinloos; het betekent iets voor de mensen die er nu zijn.’

De hoge oplage, de juichende ontvangst – wat is het volgende?
‘Ik weet het niet. Het voelt raar dat ik het boek dat ik m’n hele schrijvende leven al wilde maken, nu geschreven heb. Voor het eerst weet ik niet wat hierna komt.’

Hazels longen dreigen vol te lopen met vocht – een bijwerking van doodgaan noemt ze het. Gus heeft kanker overwonnen ten koste van een been. Vanaf hun eerste ontmoeting is de aantrekkingskracht tussen hen immens en verschrikkelijk wederzijds. Gefascineerd door een roman van een schrijver die naar Nederland is verhuisd, reizen ze naar Amsterdam om te ontdekken hoe het de personages na de laatste bladzijde is vergaan.
Een weeffout in onze sterren, John Green. Lemniscaat, € 16,50 (15+)