Geen flauwe woordgrappen, beloven Niels van der Laan en Jeroen Woe aan het begin van hun vierde programma Buutvrij. Geen publieksparticipatie ook. Ze glimlachen er allervriendelijkst bij, de twee kleinkunstenaars die in 2011 de Neerlands Hoop wonnen voor veelbelovend talent. Verdacht vriendelijk – dit kunnen ze niet menen. En dat doen ze ook niet.

Ze heeft een hoofdpijn achter haar linkeroog alsof ze in een ijskoud ijsje heeft gebeten. Monic Hendrickx, na twaalf jaar film- en televisierollen terug op het toneel, vertelt het terwijl ze achterover leunt in een badkuip vol schuim. Het blijkt de voorbode van iets ernstigers: een gezwel in haar hoofd ter grootte van een tennisbal.

Een avond ‘op café’ met Wim Helsen, zo zou je het vierde programma van de gelauwerde Vlaming kunnen typeren. In Spijtig, spijtig, spijtig draait het niet om de actualiteit (die wordt er in één bijzinnetje tussen gefrommeld, is die ook afgetikt) noch om Helsens persoonlijke beslommeringen. Eerder voltrekt de voorstelling zich als één krankzinnig, aan de verbeelding ontsproten verhaal vol absurdistische zijwegen, losse gedachtekronkels en maffe terzijdes. Een verhaal dat zich afspeelt in café de Pomp in Mortsel waarin de cabaretier-acteur de vertelkunst naar grote hoogten tilt.

De spieren zijn wat stram, het hoofd is moe, maar ze staan er. In Oude meesters spelen de toneelveteranen Bram van der Vlugt (1934) en Joost Prinsen (1942) twee toneelveteranen die samen een stuk spelen.

Kent u de Electropis? Nee? Het is een nieuwe dans, een curieuze mix van veel heen en weer gezwaai met de armen, een moment op de grond liggen en enkele onnavolgbare sprongetjes. Bedenker ervan is Henry van Loon (1982), cabaretier, lid van de Comedytrain en volgens eigen zeggen hoogst sensitief.

Bij binnenkomst in de Palonizaal wordt het publiek verwelkomd met een drankje. Of we een van de her en der verspreide kistjes willen uitzoeken en daar onze jas in willen stoppen. De gordijnen zijn open. Buiten wordt het langzaam donker, binnen heerst de sfeer van een verlate nieuwjaarsreceptie. Groepjes mensen klonteren samen, praten, nippen van hun wijn.

Het zit Pieter Derks dwars: dat hij zo vergroeid is met zijn Iphone dat hij die tijdens het plassen in een café checkt. Dat we onze normale levens op Facebook gooien in de hoop dat anderen ze bijzonder vinden en zullen liken. De afhankelijkheid van die opgestoken duimpjes, hij zingt er een mooi – hoewel niet helemaal zuiver – lied over.

‘Vandaag voor het eerst in vier weken niet aan haar gedacht.’ Terwijl Dries Smits de woorden opschrijft in een beduimeld schrift mompelt hij ze mee. Het is natuurlijk niet waar; door het op te schrijven denkt hij juist wel aan zijn vrouw die drie maanden geleden overleed. Veertig jaar waren ze samen, nu moet hij zich in z’n eentje redden. ‘Een huis zonder vrouw is slecht voor de planten.’

Het uitgangspunt van de nieuwe familievoorstelling van het Ro Theater klonk veelbelovend: de musicalklassieker West Side Story vertaald naar de hondenwereld, gemaakt door het gouden Lang en gelukkig-team Pieter Kramer (regie), Alex Klaasen (liedteksten) en Arjan Ederveen en Don Duyns (tekst).

Hoe krijg je een volwassen man in een luciferdoosje? Met die eigenaardige vraag opent Breken, de nieuwe voorstelling van het Vlaamse cabaretduo Kommil Foo. In ruim honderd minuten rijgen Raf en Mich Walschaerts sketches en liedjes aaneen en vloeien absurditeit en melancholie samen.

Alejandra Theus speelt het titelpersonage in de Griekse tragedie Antigone. ‘Acteren verschaft een genot dat je met niets anders kunt vergelijken.’

De Palonizaal van theater Bellevue staat vol kerstbomen. De acteurs Wil van der Meer en Kim Scheerder lopen er neuriënd tussendoor terwijl het publiek de steile houten tribune beklimt. ‘Pap,’ klinkt het dan hoog boven onze hoofden. Van schrik verstopt Van der Meer zich achter een houten schot.

Met een elegant hoedje op haar hoofd, haar voeten gestoken in stevige bergschoenen, kijkt Coco Chanel strijdvaardig de zaal in. Haar botten mogen dan oud zijn, haar hersens dor, het weerhoudt haar niet ons haar levensverhaal te vertellen. Een verhaal waarin ze zich zelf thuis wil voelen en dat ze als het zo uitkomt naar haar hand zal zetten – een slimme disclaimer van schrijvers Theo de Groot en Tjeerd Bisschof.

Aan de muur van het café hangt een afbeelding van het affiche Tournée du Chat Noir. Théophile-Alexandre Steinlen maakte het eind negentiende eeuw voor het populaire Parijse etablissement Le Chat Noir waar artiesten en cabaretiers elkaar troffen. Ook in de tragikomische voorstelling We vieren het maar geldt het café als ontmoetingspunt.

Iedereen kent ze wel, die oudere echtparen, zij praatziek, hij vriendelijk vermoeid reagerend op haar geklets. Zodra Ria Eimers en Matthias Maat beladen met strandspullen de speelvloer betreden, weet je: dit zijn er weer twee. Haar gemijmer over wat het leven nog voor hen in petto heeft, pareert hij met een zucht, een droog zinnetje, een handdoek die hij net een tikkeltje te demonstratief over zijn hoofd trekt – hij wil vooral rust.