Eigenlijk begint Kind van jeugdtheatergezelschap BonteHond al in de foyer van het theater. Tussen de wachtende bezoekers schuifelen twee zwijgende meisjes rond. Hun plooirokjes en stijf gevlochten haren vormen een intrigerend anachronisme tussen de modieuze kleding en kapsels van de andere kinderen.

Terwijl cabaret in de volwassen theaterwereld schering en inslag is, blijft het in de kinderhoek stil op dat vlak. De emancipatie van het jeugdtheater heeft decennia geleden ingezet, maar die van het kindercabaret laat op zich wachten. Jammer – ook voor een kind kan het verhelderend werken als een komische buitenstaander nieuwe inzichten biedt in zijn snelle, chaotische wereld.

Een 'hatchling' is een jong dat net uit het ei is gekropen. De Amerikaans-Nederlandse Arthur Rosenfeld, artistiek leider van jeugddansgezelschap Meekers, verzon de naam drie jaar geleden voor het minifestival in de Rotterdamse Schouwburg waar hij beginnende en gevestigde dansmakers de kans geeft zich te manifesteren met een choreografie voor de jeugd. De toevoeging ‘mini’ is bewust gekozen: ‘We willen niet de indruk wekken grote premières te brengen. Met Hatchlings bieden we de bezoekers een verrassingsprogramma, het moet ontwapenend blijven.’

Tijdens de Flamenco Biënnale ging Flamenkita in première, de nieuwe familievoorstelling van muziektheatergroep Samba Salad. Al meer dan dertig jaar brengen de theatermakers Herman Link en Rita Iny een eigenzinnig, multicultureel en ‘oudervriendelijk’ muziekrepertoire voor kinderen. ‘Wij zijn tegen de infantilisering van kindermuziek.’

Een dokter die meer met dieren heeft dan met mensen en ook nog met ze kan praten, het is koren op de molen van natuurliefhebber en tekstdichter Ivo de Wijs. Hij vertaalde de oorspronkelijk Engelse familiemusical Dokter Dolittle en laat met woordgrapjes (‘een speenvarken met spit’), alliteraties (‘lullen met een luipaard’) en puntige dialogen de taal schitteren.

Vraag 1: Hoe ziet een dode er van dichtbij uit? Vraag 2: Is het eng?
Wolf houdt een spreekbeurt over de dood en gaat te rade bij zijn overbuurmeisjes; met een overleden vader zijn zij immers ervaringsdeskundigen.

Mooie vondst: door aan het begin van de voorstelling meel rond te strooien hangt er de hele avond een fijne mist die in combinatie met het gedempte licht de sinistere sfeer uit Otfried Preusslers klassieker Meester van de zwarte molen (Krabat) oproept. Ook mooi: een kring donkere jongensschoenen op de planken vloer die – bij gebrek aan voldoende acteurs – de aanwezigheid van twaalf molenaarsgezellen suggereert.

De vloedgolf aan boekbewerkingen die momenteel door de Nederlandse theaters spoelt, richt zich niet alleen op een volwassen publiek. Jeugdtheater Gnaffel, dat vorig seizoen Het boek van alle dingen van Guus Kuijer zo roerend wist te vertalen naar toneel, baseert zich nu op Paul Biegels Nachtverhaal.

Het Amsterdamse Toneelschap Beumer & Drost bestaat allang niet meer alleen uit Loek Beumer en Peter Drost. Regelmatig verschijnen de heren, samen of alleen, met andere theatermakers op de speelvloer. Sommigen van hen keren zo vaak terug dat het lijkt of ze er altijd zijn geweest. 

Theater Artemis uit Den Bosch viert haar twintigste verjaardag met twee voorstellingen voor ‘vele leeftijden’. Een lullige typering, vindt artistiek leidster Floor Huygen, maar iets anders heeft ze nooit kunnen verzinnen. ‘Wat wij maken is iets anders dan familievoorstellingen.’