Superguppie-duo Edward van de Vendel en Fleur van der Weel maakten het prentenboek voor de Kinderboekenweek, Hallo. Van der Weel vond er een nieuwe illustratietechniek voor uit. ‘Potlood en penseel zijn niets voor mij, dat wordt heel tuttig.’

Het startpunt is station Sloterdijk. Bij een loket tegenover de kiosk verzamelen zich twintig mensen. Niemandsland, de ervaringsvoorstelling van Dries Verhoeven, was een paar jaar geleden een internationale festivalhit en werd bekroond met de VSCD Mimeprijs. Nu heeft de theatermaker de voorstelling bewerkt speciaal voor Amsterdam.

Het is géén voorstelling, benadrukt een medewerker van Mugmetdegoudentand, dus dit is geen recensie. Wat Rietje meet Koos dan wel is?

De educatieve methode Argus Clou benadert lesmateriaal vanuit fictie. Het lijkt een nieuwe succesformule om kennis bij kinderen te brengen.

Een stapel mensenlijven. Muziek van een fantasieorkest. Een smijtpartijtje met schoenen. Een klunzig gefabriceerde knikkerbaan met sleutelbossen als knikkers. Dat Beroemden een stuk is van Thomas Bernard (1931-1989), de Oostenrijkse toneelschrijver van wie tijdens het theaterfestival twee uitvoeringen waren te zien van zijn razendknappe taalkunstwerk Am Ziel, is moeilijk te geloven. De acteurs houden hun mond. Hier geen teksttoneel vol herhalingen en bijtende ironie, maar een performance, in ieder geval de eerste drie kwartier.

Mees heet ze, kind van de zee en de wind. Dolend over het strand en de kade droomt ze van een stoere zeeman die haar meeneemt. Als Lottie Hellingman het leven van het vijftienjarige meisje bezingt, daalt er een grote stilte over de zaal. Een stem, een gitaar, een ballade van de zee. Zo mooi kan het dus zijn.

Als Assepoester en haar boze stiefzusters staan ze op het toneel: de zuivere Cordelia en haar zussen met hun hoog opgemaakte kapsels. Maar Shakspeare schreef geen sprookjes.  Gevraagd naar de liefde voor hun vader, de oude koning Lear, huichelen de twee oudsten een liefdesverklaring – alleen Cordelia weigert: ‘Ik kan mijn hart niet ophijsen naar mijn mond.’ Haar oprechtheid wordt bestraft met verbanning uit het koninkrijk, dat onder haar twee zussen wordt verdeeld. En dat is nog maar het begin van de ellende in een stuk waarin driekwart van de personages sterft.

De filmbeelden van badende mensen in een Noord-Afrikaans badhuis zien er aanlokkelijk uit, in de Paradetent waar de temperatuur naar tropische waarden is gestegen. Rayhana, 100% halal (nog te zien t/m 18/8) speelt zich af in een hamam in een Algerijnse volkswijk.

Om half zeven ’s avonds zit iedereen klaar voor een groot televisiescherm, maar de opnames zijn een kwartier uitgesteld, zegt het meisje van de pr. Reden: de regen. Die klettert weer eens met grote kracht uit de lucht en belemmert de buitenopnamen.

Reizend theaterfestival Karavaan staat deze week in Zandvoort aan Zee. Voorstellingen op het strand en in de duinen en een troostkoe voor wie de regen moe is.

Een voorstelling als een film die begint en eindigt met een halfdode plant, dat is Alpha Centauri van de jonge groep theatermakers Tg 42. Een amalgaam van eigentijdse kantoorperikelen, onvervulde dromen, foute moppen en de aanstekelijke energie van negen jonge acteurs en één oude: Gerardjan Rijnders die de voorstelling als een voice over van commentaar voorziet.

Als een kat op een heet zinken dak, zo voelt Maggie zich in haar huwelijk met Brick, die meer voelt voor de fles dan voor haar. Handenwringend drentelt ze heen en weer, een waterval van woorden over haar man uitstortend, zonder hem werkelijk te bereiken. Maggie’s wanhoop mag haar nu en dan strontvervelend maken, haar liefde voor Brick is oprecht. Het is een van de weinige waarachtigheden in Tennessee Williams’ familiedrama, waarin de hypocrisie regeert.

Kees Hulst vertolkt de hoofdrol in de toneelbewerking van Herman Kochs bestseller Het diner. ‘De personages die ik het liefst speel zijn altijd bezig te grens van het betamelijke op te zoeken.’

Met het marathonstuk Mehmet de veroveraar neemt Ad de Bont na dertig jaar artistiek leiderschap afscheid van het Nederlandse jeugdtheater. ‘Een goede jeugdvoorstelling moet intrigeren en tot nadenken stemmen, maar je hoeft niet alles te begrijpen.’

Ayn Rand, filosofe en schrijfster van de wereldwijde bestseller The Fountainhead, was een bevlogen voorvechtster van het kapitalisme. Alan Greenspan, jarenlang voorzitter van de Amerikaanse Centrale Bank, leefde naar haar wereldbeeld. Als hij zich na het uitbreken van de kredietcrisis publiekelijk moet verantwoorden, kan hij echter niet anders dan concluderen dat haar ideeën niet houdbaar waren. ‘De wereld is zojuist tegen een ijsberg gevaren en ik stond aan het roer,’ zegt hij met een mengeling van paniek en berusting.