Interview John Green

John Green houdt van Amsterdam. Sterker nog: hij is er dol op. Geen stad ter wereld waar hij liever komt. Nu is hij er samen met zijn vrouw en dreumeszoon voor twee maanden neergestreken als eerste ‘young adult-schrijver in residence’. Het Nederlands Letterenfonds nodigde hem uit. Of beter gezegd: nodigde hem uit te solliciteren naar een verblijf in het appartement boven Athenaeum Nieuwscentrum aan het Spui. Iets in hem vertelde dat hij het felbegeerde plekje in hartje Amsterdam zou krijgen. Het iets kreeg gelijk. Green – jong, lang, een vrolijke oogopslag achter een nerdy brilletje – gebaart om zich heen in zijn tijdelijke woning. “Moet je kijken: overal ramen, overal licht! En dan ook nog in zo’n geweldige buurt. Hier droom je van hoor, in suburban Amerika. Dit gebouw is ouder dan mijn land. Tussen deze muren ligt vierhonderd jaar geschiedenis. Ja, ik weet het, voor jullie Amsterdammers is dat doodgewoon, maar voor iemand als ik is het heel bizar om op zo’n plek te wonen. Zelf zou ik het nooit kunnen huren.” Pauze, brede grijns: “Nou ja, misschien als ik een populair vampierboek schrijf.”

Niet dat zijn tienerromans over schriele intelligente puberjongens en woestaantrekkelijke bijdehante meisjes – beiden steevast begiftigd met een superieur gevoel voor humor – nu zo beroerd verkopen. Van zijn debuut, in Nederland verschenen als Het grote misschien (2005), werden in Amerika driehonderdduizend exemplaren verkocht. De eerste oplage van zijn nieuwe boek dat gepland staat voor volgend jaar ligt vermoedelijk tussen de veertig- en vijftigduizend. Die hij graag stuk voor stuk met de hand zou signeren, zegt Green bloedserieus. “Dat lijkt me wel cool.”

Dat nieuwe boek, waarvan de titel nog verzonnen moet worden, speelt zich deels af in Amsterdam. Green: “Het gaat over twee Amerikaanse tieners die allebei kanker hebben. Hun favoriete boek is geschreven door ene Peter van Houten, een Amerikaan die is verhuisd naar Nederland en woont in een groot huis aan het Vondelpark. Allebei willen ze de schrijver ontmoeten om hem te vragen hoe het zijn personages is vergaan na de laatste bladzijde. Dankzij een stichting die wensen van zieke kinderen in vervulling laat gaan, mogen ze drie dagen naar Amsterdam. “Ik wilde geen boek schrijven over mensen die hier wonen – ik weet niet hoe dat is. Maar ik ken de stad wel vrij goed als toerist, inmiddels ben ik er een keer of vijf geweest, dus daar kan ik over schrijven.” Grinnikend: “Mijn boek wordt de eerste Amerikaanse roman over Amsterdam waarin niet wordt geblowd. Dat verhaal wilde ik niet vertellen, blowen kun je overal, dat is niet interessant. Er komt wel een scène in het Anne Frankhuis en eentje op het terras van Vertigo.” Het huis aan het Vondelpark speelt ook een belangrijke rol. Het bestaat echt, zegt Green, hij heeft er een foto van op zijn telefoon. Het adres zegt hij niet, hij wil niemand in de problemen brengen. Maar: “Ken je hotel De Filosoof? Als je die straat uitloopt kom je in een laan die langs het park loopt. Daar staat het ergens.”

In Nederland heeft Green de afgelopen jaren een trouwe schare fans opgebouwd. Een aantal was vorige week op de surpriseparty die zijn uitgeverij bij zijn komst organiseerde in de Nieuwe Boekhandel in Bos en Lommer. Aan een van hen droeg hij zijn laatste boek Will Grayson, will grayson (2010) op, dat hij samen met David Levithan schreef. Ja, met sommige lezers heeft hij een hecht contact, knikt hij. Zijn videoblogs op zijn website nerdfihter.ning.com worden wekelijks door 17000 Nederlanders bekeken. Als twitteraar heeft hij een enorm publiek. Lachend: “Ik ben waarschijnlijk de enige twitteraar met een miljoen volgers die niet echt van twitteren houdt. Ik bedoel, het podium en het contact met je publiek zijn leuk, maar dat je berichten zo kort moeten zijn, is echt een groot nadeel.” Dat de schrijver in Amsterdam is neergestreken zal zijn volgers inmiddels niet zijn ontgaan. De lelijkheid van de graffiti in de toiletten van de Amsterdamse bibliotheek schopte het tot twitteronderwerp. Daarvoor had hij graag meer woorden gehad.