Alsof je naar een schilderij van Edward Hopper kijkt, zo zit de vrouw in de groene jurk erbij aan de voor twee gedekte ontbijttafel. Af en toe werpt ze een sluikse blik op de stoel naast haar die leeg blijft.

Toen Luk Perceval dit seizoen na acht jaar theater maken in Duitsland voor het eerst terugkeerde naar Vlaanderen, zou hij eigenlijk een voorstelling maken die Salaud heette. Maar hij besloot anders: zijn gastregie bij NTGent werd een nieuwe enscenering van Platonov (1878), een jeugdwerk van Tsjechov waarin alle elementen uit diens latere werk al aanwezig zijn: de verveling, het vergeefs hunkeren, de melancholie. 

Bij binnenkomst word ik onthaald als een goede vriendin van de familie van Ilay. De tafeltjes staan uitnodigend rond de partytent gegroepeerd, de bar is open.

Kunstboeken maken voor kinderen, het is een even populaire als hachelijke aangelegenheid. Vaak verzanden de goede bedoelingen van makers in educatieve projecten, waar kinderen met een boog omheen lopen.

In de voetnoot die Arnon Grunberg schreef ter begeleiding van de theatermonoloog naar zijn boek De mensheid zij geprezen distantieert hij zich op zijn eigen ironische wijze van de voorstelling. “De schrijver is net een dure advocaat: hoe minder hij doet, hoe meer geld hij vraagt. Zijn tekst is ook nog eens bewerkt, straks zegt hij doodleuk: ‘Dames en heren, mijn schuld was het niet.’”

Toen ik een jaar of zeven was zette mijn moeder me ’s avonds voor de televisie waar een poppenserie te zien was die De moestuin heette. Mijn moeder had haar handen vrij bij het koken en ik stak nog wat op van de huilende ui en de Chinese kool – zo zag die er dus uit.

Ooit waren ze gelukkig en vierden ze lange vakanties in hun tourcaravan. Maar het huwelijk liep stuk en Ben en Louise ruilden elkaar in voor een ander. Nu zijn ze opnieuw gelukkig, maar niet meer met elkaar.

Wat is dit eigenlijk, vraagt regisseur Janek Dowasz zich geërgerd af: de een staat te stand-uppen, de ander barst uit in een potje revue – willen de acteurs soms pochen met stijlcitaten of zo?

Nee, ze zijn geen doorsnee Chinees zoals in Daalbroek of Tepelscha, benadrukken Tinus en José. Hun Happy Garden is een authentiek Chinees restaurant. Geen saté in afhaalbekers, maar een nieuwe kaart met onuitspreekbare gerechten waarvan de ingrediënten, als de receptuur daar om vraagt, levend worden geserveerd. De bewoners van Schijnveld zullen er snel genoeg aan wennen. Toch?

Juliette heeft haar kind gedood. Waarom? Twintig jaar later, na haar vrijlating uit de gevangenis, wil ze er niet over praten. Het is het raadsel dat Liefde levenslang, de theaterbewerking van Philippe Claudels speelfilmdebuut Il y a longtemps que je t’aime, voortstuwt.

Stoelen, overal stoelen, als in een te vol klaslokaal. Met dit beeld opent Speeldrift, de nieuwe voorstelling van Casper Vandeputte, die is gesitueerd op een middelbare school.

Het is een even ludieke als vanzelfsprekende vondst: René Groothof die een voorstelling speelt over de surrealistische kunstenaar Salvador Dalí. Als Groothof zijn bovenlichaam achteroverbuigt, de donkere ogen boven de opplaksnor wijd opengesperd, is de gelijkenis bijna griezelig. Met zijn maniakale spel weet hij de zelfverklaarde genie bovendien knap te benaderen.

Ze heeft een hoofdpijn achter haar linkeroog alsof ze in een ijskoud ijsje heeft gebeten. Monic Hendrickx, na twaalf jaar film- en televisierollen terug op het toneel, vertelt het terwijl ze achterover leunt in een badkuip vol schuim. Het blijkt de voorbode van iets ernstigers: een gezwel in haar hoofd ter grootte van een tennisbal.

De beeldschone Psyché is suïcidaal. Al die kerels met bloemen aan haar deur, ze wordt er doodonzeker van. En vindt ze dan eindelijk een man op wie ze radeloos verliefd wordt, is het de liefdesgod Eros, kind van Venus. De jaloezie van de godin van de schoonheid op haar aardse rivale neemt stiefmoederlijke trekjes aan: ‘Een slet van nauwelijks zeventien,’ briest ze tegen haar zoon. Of hij maar wil zorgen dat ze door een monster wordt verkracht. Sneeuwwitjes kwelgeest was er niets bij.

Er klinken nogal wat open doekjes tijdens de première van Circus Rouda, de nieuwe, tragikomische jeugdvoorstelling van De Toneelmakerij. De acteurs jongleren, lopen op ballen, rijden op eenwielers en halen complexe acrobatische toeren uit. Elke act wordt met bewonderend geklap onthaald.