De meisjes van Mussolini
Orkater
De faam van de Amsterdamse zusjes Leschan vervloog net zo snel als ze gekomen was. Eind jaren dertig waren ze met hun close harmony liedjes in Italië de sterren van de nationale radio. Ook Mussolini was fan van de ‘drie gratiën van de microfoon’, tot bleek dat ze Joods waren – toen viel het doek.
Wie hoog stijgt, kan diep vallen. Dat wordt pijnlijk zichtbaar in De meisjes van Mussolini van Orkater. Bodil de la Parra en de in Italië geboren multi-instrumentalist Beppe Costa schreven een muziekvoorstelling gebaseerd op het leven van het Trio Lescano. In een regie van Lidwien Roothaan worden korte scènes en liedjes afgewisseld met beschrijvende passages, waarin verteller Wimie Wilhelm zich rechtstreeks tot de zaal richt.
De zingende zussen worden neergezet door Eva van der Gucht, Bodil de la Parra en Elise Schaap. In identieke beige jurken schuiven ze gracieus over een showbizzachtige trap. Links staan drie muzikanten onder leiding van Beppe Costa die ook de rol speelt van maestro Prato, de muzikale motor achter de zangeressen.
Costa is zichtbaar in zijn element; deze voorstelling is een thuiswedstrijd voor hem. Eindelijk kan hij zingen in zijn moedertaal en is het geen probleem dat zijn Nederlands een Italiaans randje heeft. Ontspannen switcht hij van contrabas naar mandoline naar vedel, om een ogenblik later met elastische benen een ingewikkelde dans uit te voeren. Zijn voorbeeldige muzikale arrangementen en composities vormen het smeermiddel van de voorstelling dat de fragmentarische scènes vloeiend met elkaar verbindt.
Daarbij vergeleken is het toneelspel wat statisch. Dat komt door de vorm; de mise-en-scènes van de zusjes worden onderbroken door Wilhelm die het publiek als een soort voice-over van de ontwikkelingen op de hoogte brengt. Waar Schaap over een komische timing van zichzelf beschikt, probeert Wilhelm iets te vaak ostentatief de lachers op haar hand te krijgen. Haar harde, ongepolijste stem contrasteert ook wel erg scherp met de loepzuivere zang van de drie andere actrices. Die blijven lang ‘één brok zussen’, waardoor het lastig is in hun individuele emoties mee te gaan, maar daar was het de makers waarschijnlijk ook niet om te doen. Wel om een muzikaal geschiedverhaal over drie vergeten zusjes te vertellen, en in die opzet is De meisjes van Mussolini mooi geslaagd.
De meisjes van Mussolini, Orkater. Gezien 18/3 Stadsschouwburg. Daar nog te zien t/m 21/3, 9/4 schouwburg Amstelveen, 13/5 Meervaart.
Reacties (0)