Er wacht ons een herdenkingskermis, voorspelt Diederik van Vleuten. Vanaf 2014 gaat het vier jaar los met boeken, films en televisieprogramma’s over de Grote Oorlog. En een theatervoorstelling, die heeft hij maar voor zijn rekening genomen.

Ze heeft zojuist een nieuwe jas gekocht, een trench coat. ‘Vroeger zeiden we gewoon regenjas, ‘zegt Olga Zuiderhoek met een mengeling van strijdvaardigheid en berusting, ‘wisten wij veel.’

Anderhalve week geleden waarschuwde Micha Wertheim tijdens de première van zijn nieuwe voorstelling Micha Wertheim voor je weet: hoed je voor gelukkige cabaretiers, hun mildheid is funest voor hun scherpte. Wie Claudia de Breij’s nieuwe voorstelling Alleen ziet – het persbericht spreekt liever van ‘work in progress’ – is geneigd Wertheim gelijk te geven. De Breij is gelukkig, en dat wringt.

Wie eerder dit seizoen de Mike en Thomas Kerstrevue bezocht, zag het eigenlijk al: terwijl Thomas van Luyn grote lol in zijn eigen strapatsen leek te hebben, keek Mike Boddé of hij het liefst in een afgesloten studiootje een lekker potje muziek wilde maken. De goedmoedige kleinkunstenaar zag eruit alsof hij hevig terugverlangde naar waar het met zijn opleiding aan het conservatorium ooit om begonnen was: de muziek.

Geen flauwe woordgrappen, beloven Niels van der Laan en Jeroen Woe aan het begin van hun vierde programma Buutvrij. Geen publieksparticipatie ook. Ze glimlachen er allervriendelijkst bij, de twee kleinkunstenaars die in 2011 de Neerlands Hoop wonnen voor veelbelovend talent. Verdacht vriendelijk – dit kunnen ze niet menen. En dat doen ze ook niet.

Een avond ‘op café’ met Wim Helsen, zo zou je het vierde programma van de gelauwerde Vlaming kunnen typeren. In Spijtig, spijtig, spijtig draait het niet om de actualiteit (die wordt er in één bijzinnetje tussen gefrommeld, is die ook afgetikt) noch om Helsens persoonlijke beslommeringen. Eerder voltrekt de voorstelling zich als één krankzinnig, aan de verbeelding ontsproten verhaal vol absurdistische zijwegen, losse gedachtekronkels en maffe terzijdes. Een verhaal dat zich afspeelt in café de Pomp in Mortsel waarin de cabaretier-acteur de vertelkunst naar grote hoogten tilt.

Kent u de Electropis? Nee? Het is een nieuwe dans, een curieuze mix van veel heen en weer gezwaai met de armen, een moment op de grond liggen en enkele onnavolgbare sprongetjes. Bedenker ervan is Henry van Loon (1982), cabaretier, lid van de Comedytrain en volgens eigen zeggen hoogst sensitief.

Het zit Pieter Derks dwars: dat hij zo vergroeid is met zijn Iphone dat hij die tijdens het plassen in een café checkt. Dat we onze normale levens op Facebook gooien in de hoop dat anderen ze bijzonder vinden en zullen liken. De afhankelijkheid van die opgestoken duimpjes, hij zingt er een mooi – hoewel niet helemaal zuiver – lied over.

Hoe krijg je een volwassen man in een luciferdoosje? Met die eigenaardige vraag opent Breken, de nieuwe voorstelling van het Vlaamse cabaretduo Kommil Foo. In ruim honderd minuten rijgen Raf en Mich Walschaerts sketches en liedjes aaneen en vloeien absurditeit en melancholie samen.

Aan de muur van het café hangt een afbeelding van het affiche Tournée du Chat Noir. Théophile-Alexandre Steinlen maakte het eind negentiende eeuw voor het populaire Parijse etablissement Le Chat Noir waar artiesten en cabaretiers elkaar troffen. Ook in de tragikomische voorstelling We vieren het maar geldt het café als ontmoetingspunt.

‘Zo’n man die niet helpt met de boodschappen maar zich er wel mee bemoeit.’ Zomaar een typering uit het eerste avondvullende programma van Louise Korthals (1984), die zich nestelt in je hoofd. Deze cabaretière, zangeres en winnares van het Amsterdams Kleinkunst Festival 2011 wil het liefst alles wat haar dierbaar is verpakken in bubbeltjespapier. Na het zien van Vlieguur weet je: wij moeten Korthals zelf verpakken in bubbeltjespapier.

Het was wat je noemt een gemêleerd publiek dat zondagavond het DeLaMar Theater bezocht. Op de première van de Hazes-musical in de Wim Sonneveldzaal waren drommen mannen in smokings en dames in avondjurken afgekomen. Ondertussen zat de kleinere Mary Dresselhuyszaal vol Surinamers in exuberante kostuums, klaar voor Jetty Mathurins (Paramaribo, 1951) nieuwe soloprogramma ConsulTAANTE. De feeststemming zal er al in nog voor de cabaretière het toneel had betreden.

Ze vormden een illuster duo, Willy Walden (1905-2003) en Piet Muijselaar (1899-1978). Tegen hun zin voerden ze op aandringen van theaterproducent René Sleeswijk in 1937 voor het AVRO-radiopgramma De bonte dinsdagavondtrein een act op als de dames Snip en Snap.

Het is een aardig lesje theatergeschiedenis dat voorbijkomt in Kiss me Kate, de nieuwe M-Labproductie in Amsterdam-Noord. Van de oorspronkelijke musical van Cole Porter  uit 1948 zijn voornamelijk de liedjes gebruikt, hier kundig vertaald door Seth Gaaikema. Het verhaalverloop is geïnspireerd op Edward Albee’s Who’s afraid of Virginia Woolf?.

Met vrijwel dezelfde bezetting als die waarmee ze 21 jaar geleden hun naam vestigden, herneemt Carver Café Lehmitz – de eerste en enige reprise in hun bestaan nu de subsidie wordt stopgezet. Een voorstelling met de zachte droefenis die zo’n gebeurtenis past en fenomenaal spel.