Alsof je naar een schilderij van Edward Hopper kijkt, zo zit de vrouw in de groene jurk erbij aan de voor twee gedekte ontbijttafel. Af en toe werpt ze een sluikse blik op de stoel naast haar die leeg blijft.

Toen Luk Perceval dit seizoen na acht jaar theater maken in Duitsland voor het eerst terugkeerde naar Vlaanderen, zou hij eigenlijk een voorstelling maken die Salaud heette. Maar hij besloot anders: zijn gastregie bij NTGent werd een nieuwe enscenering van Platonov (1878), een jeugdwerk van Tsjechov waarin alle elementen uit diens latere werk al aanwezig zijn: de verveling, het vergeefs hunkeren, de melancholie. 

Er wacht ons een herdenkingskermis, voorspelt Diederik van Vleuten. Vanaf 2014 gaat het vier jaar los met boeken, films en televisieprogramma’s over de Grote Oorlog. En een theatervoorstelling, die heeft hij maar voor zijn rekening genomen.

Bij binnenkomst word ik onthaald als een goede vriendin van de familie van Ilay. De tafeltjes staan uitnodigend rond de partytent gegroepeerd, de bar is open.

In de voetnoot die Arnon Grunberg schreef ter begeleiding van de theatermonoloog naar zijn boek De mensheid zij geprezen distantieert hij zich op zijn eigen ironische wijze van de voorstelling. “De schrijver is net een dure advocaat: hoe minder hij doet, hoe meer geld hij vraagt. Zijn tekst is ook nog eens bewerkt, straks zegt hij doodleuk: ‘Dames en heren, mijn schuld was het niet.’”

Toen ik een jaar of zeven was zette mijn moeder me ’s avonds voor de televisie waar een poppenserie te zien was die De moestuin heette. Mijn moeder had haar handen vrij bij het koken en ik stak nog wat op van de huilende ui en de Chinese kool – zo zag die er dus uit.

Ze heeft zojuist een nieuwe jas gekocht, een trench coat. ‘Vroeger zeiden we gewoon regenjas, ‘zegt Olga Zuiderhoek met een mengeling van strijdvaardigheid en berusting, ‘wisten wij veel.’

Ooit waren ze gelukkig en vierden ze lange vakanties in hun tourcaravan. Maar het huwelijk liep stuk en Ben en Louise ruilden elkaar in voor een ander. Nu zijn ze opnieuw gelukkig, maar niet meer met elkaar.

Wat is dit eigenlijk, vraagt regisseur Janek Dowasz zich geërgerd af: de een staat te stand-uppen, de ander barst uit in een potje revue – willen de acteurs soms pochen met stijlcitaten of zo?

Nee, ze zijn geen doorsnee Chinees zoals in Daalbroek of Tepelscha, benadrukken Tinus en José. Hun Happy Garden is een authentiek Chinees restaurant. Geen saté in afhaalbekers, maar een nieuwe kaart met onuitspreekbare gerechten waarvan de ingrediënten, als de receptuur daar om vraagt, levend worden geserveerd. De bewoners van Schijnveld zullen er snel genoeg aan wennen. Toch?

Z’n vrouw is net overleden, vertelt Ton Kas, terwijl hij wat onhandig met een knuffelbeer in zijn grote handen staat. Nee, rouwig is hij er niet om dat die kolos van een echtgenote van hem er niet meer is. Al bij de eerste ontmoeting moest hij niets van haar hebben. Kas raakt er niet over uitgepraat.

Anderhalve week geleden waarschuwde Micha Wertheim tijdens de première van zijn nieuwe voorstelling Micha Wertheim voor je weet: hoed je voor gelukkige cabaretiers, hun mildheid is funest voor hun scherpte. Wie Claudia de Breij’s nieuwe voorstelling Alleen ziet – het persbericht spreekt liever van ‘work in progress’ – is geneigd Wertheim gelijk te geven. De Breij is gelukkig, en dat wringt.

Juliette heeft haar kind gedood. Waarom? Twintig jaar later, na haar vrijlating uit de gevangenis, wil ze er niet over praten. Het is het raadsel dat Liefde levenslang, de theaterbewerking van Philippe Claudels speelfilmdebuut Il y a longtemps que je t’aime, voortstuwt.

Wie eerder dit seizoen de Mike en Thomas Kerstrevue bezocht, zag het eigenlijk al: terwijl Thomas van Luyn grote lol in zijn eigen strapatsen leek te hebben, keek Mike Boddé of hij het liefst in een afgesloten studiootje een lekker potje muziek wilde maken. De goedmoedige kleinkunstenaar zag eruit alsof hij hevig terugverlangde naar waar het met zijn opleiding aan het conservatorium ooit om begonnen was: de muziek.

Stoelen, overal stoelen, als in een te vol klaslokaal. Met dit beeld opent Speeldrift, de nieuwe voorstelling van Casper Vandeputte, die is gesitueerd op een middelbare school.