Hatchlings

Rosenfeld volgde verschillende korte dansopleidingen. Zijn vakkennis deed hij op in de 37 jaar die hij inmiddels in het veld actief is. Zijn artistieke visie werd vooral gevormd door zijn samenwerking met de Duitse Pina Bausch bij Tanztheater Wuppertal. ‘Net als zij vind ik dat dansen inhoudelijk gerechtvaardigd moet zijn; het moet ergens over gaan. Dat wil niet zeggen dat er geen ruimte is voor abstractie, maar voor mij is dans in de eerste plaats een manier om iets te vertellen. De voorstellingen van Meekers zijn altijd meerlagig, waardoor ze geschikt zijn voor een breed publiek. Ik houd van toegankelijkheid, ook in de moderne dans. Mijn stukken hebben humor en een heldere context, wat niet wil zeggen dat ze makkelijk zijn, ik wil het publiek ook laten werken. Toen ik in de tweede helft van de jaren tachtig begon te choreograferen richtte ik me niet expliciet op een jong publiek. Maar in de praktijk bleek dat mijn beeldtaal goed aansluit bij kinderen.’

De choreografen die hij uitnodigt voor Hatchlings selecteert Rosenfeld ook op die Meekers-signatuur. Het minifestival is een van de drie talentontwikkelingstrajecten van het Rotterdamse dansgezelschap. ‘Voor de Meekersmiddag nodigen we dansmakers uit in onze studio om iets persoonlijks te creëren. Er vindt slechts één opvoering plaats, maar de makers krijgen volledig de vrije hand. Voor Hatchlings vraag ik drie of vier choreografen een stuk van twintig, dertig minuten te maken voor onze eigen dansers. En dan zijn er de mensen die ik uitnodig een choreografie te maken die groot en goed genoeg is voor een tournee.’

Aan het talentontwikkelingstraject ligt geen masterplan ten grondslag, zegt Rosenfeld. ‘Een maker kan binnenkomen bij de Meekersmiddag en dan doorstromen naar Hatchlings, maar het is ook voorgekomen dat iemand een grote choreografie bij ons maakte en daarna wilde meedoen aan de Meekersmiddag. We werken ook niet uitsluitend met jong talent; ook gevestigde choreografen krijgen een kans. Zolang de makers maar een uitgesproken visie hebben die aansluit bij de onze. Het gaat om verwantschap. En in het gunstigste geval wordt een stuk opgenomen op het repertoire.’

Voor deze derde editie van Hatchlings benaderde Rosenfeld Andrea Boll, Roser López Espinosa en Paul Selwyn Norton. Evenals voorgaande jaren droeg ook het Rotterdamse productiehuis Dansateliers een maker voor, dit jaar Liat Waysbort.

Rosenfeld: ‘Andrea heeft in het verleden bij ons gedanst. Nu maakt ze Pic Pac, een korte choreografie van vijftien minuten voor de allerkleinsten op muziek van Wiebe Gotink. Andrea wil peuters laten zien hoe verrassend beweging kan zijn. We moeten nog iets verzinnen om de setting zo intiem te maken dat ook de jongste bezoekers geboeid blijven.’

De Spaanse López Espinoza maakte zijn stuk Miniatura al eerder, maar brengt het nu voor het eerst voor een jong publiek. ‘Het is een voorstelling met live videoprojecties. Lichaamsdelen worden gefilmd en vergroot geprojecteerd, waardoor de dansers op het toneel ineens zo klein lijken als een vinger. Technisch gezien is het millimeterwerk. Eigenlijk missen we een montagedag in de schouwburg om alles te testen.’

Paul Selwyn Norton ten slotte besloot voor zijn bijdrage aan Hatchlings Rosenfeld en zijn vrouw Ana Teixidó te vragen een dansduet te maken voor de jeugd. Rosenfeld: ‘Ana en ik hebben veel duetten gedanst met een sterke eigen signatuur. Nu doen we iets heel anders. Deze choreografie is echt van Paul; het is zijn bewegingstaal, excentriek en een beetje vervreemdend. Het is voor het eerst sinds lange tijd dat ik weer in een choreografie van iemand anders sta. Hatchlings houdt me fris. Lange tijd zag ik nauwelijks stukken van anderen. Nu vind ik het prettig invloeden van buitenaf te krijgen.’

Hatchlings vindt plaats van 20-22 februari in de kleine zaal van Schouwburg Rotterdam.