Lang zal die wezen

René van ’t Hof is zo’n graag geziene gast. In Lang zal die wezen staat hij niet op het toneel, maar is hij de regisseur die Loek Beumer en Servaes Nelissen in een sfeer van vergane artiestenglorie en rommelige kleedkamers laat ruziën over de vluchtigheid van roem, eenzaamheid en de dood. Niet in mineur, zoals de thematiek misschien doet denken, maar overgoten met de laconieke, vrolijk stemmende geestigheid die het toneelschap eigen is.

Nelissen debuteert in deze voorstelling als B&D-er en doet dat met schwung. Behalve de acteur Servaes speelt hij, soms met behulp van een pop, ook diens zoon en een oom van Loek, waarmee hij alle ruimte krijgt de veelzijdigheid van zijn acteerspel te tonen.

Over een variétéduo gaat het, twee mannen op leeftijd voor wie de mooiste tijd alweer een poosje achter hen ligt. Beumer is de eenzame chagrijn die voortdurend jammert over zijn kwaaltjes. Als trouwe kompaan probeert Nelissen hem op te beuren, maar ook hij verliest af en toe zijn zelfbeheersing bij zoveel zelfbeklag.

Van ’t Hof heeft de scènes vloeiend aaneengesmeed en laat de acteurs vlot schakelen tussen heden en verleden. Flarden van Beumers tranentrekkende jeugd flitsen voorbij, waarmee het verhaal aan gelaagdheid wint. Net zo makkelijk blikt het tweetal vooruit op de toekomst, wat een mooie scène oplevert van een opgebaarde Beumer en een beverige Servaes die zijn bril in de kist laat vallen.
Lang zal die wezen kent veel glimlachmomenten met hier en daar een uitschieter in een bulderende lach.

Lang zal die wezen, Beumer & Drost, 8+. Regie René van ’t Hof. Gezien 17/10 Bellevue. 20/11 De Krakeling Amsterdam.