Z’n vrouw is net overleden, vertelt Ton Kas, terwijl hij wat onhandig met een knuffelbeer in zijn grote handen staat. Nee, rouwig is hij er niet om dat die kolos van een echtgenote van hem er niet meer is. Al bij de eerste ontmoeting moest hij niets van haar hebben. Kas raakt er niet over uitgepraat.

Het theater vormt niet vaak het decor van een kinderboek. Er zijn de regelmatig opduikende schoolmusicals in tienerromans met aanverwante romantische perikelen in de coulissen, maar voor jongere kinderen is het zoeken.

Het zal de bezoeker van Bellevue niet zijn ontgaan dat het Pop Arts Festival van start is gegaan. Het Amsterdamse festival, dat het nieuwste presenteert op het gebied van poppen- en objecttheater, manifesteert zich al in de hal van het theater. Over de balustrade bungelt een reusachtige wolf, boven aan de trap troont een struisvogel, in de hoek hokt een giraf omgeven door roze kabouters.

Daar zit je dan, broek op je enkels, onder je een vol gescheten wc-pot en geen ander papier voorhanden dan de filosofiescheurkalender. Dan dringt de prangende vraag zich op of je de boel moet afwegen met Seneca’s stoïcijnse gedachtegoed of toch liever met het pessimistische wereldbeeld van Schopenhauer.

Sammy is de lul – Sammy is behóórlijk de lul. Vrijdag ging hij nog gewoon naar de kroeg om een pilsje te pakken, zondagochtend wordt hij wakker in een politiecel en kan niets meer zien. Wat er de tussenliggende dag is gebeurd, is weggezakt in het drabbige moeras van zijn herinneringen, waaruit slechts af en toe een flard opborrelt. ‘Ik ben blind,’ constateert hij bedaard als tot hem doordringt wat er met hem aan de hand is. ‘Geen paniek, gewoon een probleem erbij.’

Tijdens de oktobereditie van Alle 13 goed! in het Amsterdamse jeugdtheater De Krakeling bediende Danstheater Aya met twee voorstellingen de uitersten van zijn doelgroep: kinderen vanaf twee jaar met Moestuin, scholieren uit het middelbaar onderwijs met StringsVerstrengeld.

Beter dan over Herman Heijermans oordeelde de Haagsche Courant in 1901 over Top Naeff. Haar toneelstuk Aan flarden was volgens de anonieme recensent als tekst volkomen geslaagd, terwijl die van het kort daarvoor uitgebrachte Op hoop van zegen een ‘prul’ was, waarvan zonder uitvoering niets overbleef.