Vrijdag gaat Mr Finney – de opera in première, een muziekvoorstelling gebaseerd op de boeken van Laurentien van Oranje en Sieb Posthuma. ‘Mr Finney zit in mij. Zoals hij naar de wereld kijkt, zo kijk ik, daar zit geen licht tussen.’

Droombeeldenstorm heette de voorstelling die op 27 maart 1978 in première ging in het voormalige gymnastiekgebouw van turnvereniging Olympia naast de Koekjesbrug. Het was het begin van Jeugdtheater De Krakeling, dat vandaag 35 jaar bestaat.

Tien Amsterdamse schoolklassen oefenden vorige week voor het Annie M.G. Schmidt-meezingconcert, dat maandag wordt gelivestreamd vanuit Het Concertgebouw. 70.000 kinderen uit het hele land zingen straks met z’n allen Dikkertje Dap.

Donderdag is de Nederlandse première van I / Ik / Eg, een Nederlands-Noorse voorstelling voor jongeren, gesproken in drie verschillende talen.

Het is een even ludieke als vanzelfsprekende vondst: René Groothof die een voorstelling speelt over de surrealistische kunstenaar Salvador Dalí. Als Groothof zijn bovenlichaam achteroverbuigt, de donkere ogen boven de opplaksnor wijd opengesperd, is de gelijkenis bijna griezelig. Met zijn maniakale spel weet hij de zelfverklaarde genie bovendien knap te benaderen.

De beeldschone Psyché is suïcidaal. Al die kerels met bloemen aan haar deur, ze wordt er doodonzeker van. En vindt ze dan eindelijk een man op wie ze radeloos verliefd wordt, is het de liefdesgod Eros, kind van Venus. De jaloezie van de godin van de schoonheid op haar aardse rivale neemt stiefmoederlijke trekjes aan: ‘Een slet van nauwelijks zeventien,’ briest ze tegen haar zoon. Of hij maar wil zorgen dat ze door een monster wordt verkracht. Sneeuwwitjes kwelgeest was er niets bij.

Er klinken nogal wat open doekjes tijdens de première van Circus Rouda, de nieuwe, tragikomische jeugdvoorstelling van De Toneelmakerij. De acteurs jongleren, lopen op ballen, rijden op eenwielers en halen complexe acrobatische toeren uit. Elke act wordt met bewonderend geklap onthaald.

Shakespeares The Winter’s Tale is een maf stuk. De bard van Avon mengt tragedie met komedie en een flinke scheut romantische pastorale, zoals hij ook van The Tempest een eclectische genremix maakte. Voor deze Kerst bewerkte het M-Lab de toneelklassieker tot muziektheater voor de hele familie – een goed idee. Een verhaal dat drijft op jaloezie, misverstand en ware liefde; dat tragisch begint, gaandeweg komisch wordt en happy eindigt; dat een levend standbeeld ten tonele voert en een woeste beer als deus ex machina – zo’n verhaal is perfect materiaal voor kinderen.

Het verhaal van Stippie en Jan is een charmant prentenboek voor jonge kinderen van Patsy Backx. Muziektheatergezelschap De zingende harp koos het als uitgangspunt voor een interactieve kleutervoorstelling met een rommelige verhaallijn, maar mooie muziek.

Hij is een jongetje in wording. Chiem Vreeken, zijn armen en benen gehuld in roze geverfde prothesen die hem de houterige motoriek van de beroemdste pop ter wereld bezorgen, vertelt het met een ontwapenende eerlijkheid en raakt zo aan de kern van de nieuwe familievoorstelling van De Toneelmakerij en Firma Rieks Swarte: deze Pinokkio is de odyssee van een naïef, nieuwsgierig kind met een talent voor trammelant.

Een zandbak vol verdriet, belooft de stem van actrice Manon Nieuweboer door de koptelefoons die bezoekers in de foyer van jeugdtheater De Krakeling krijgen uitgereikt. Die zandbak ligt er, blijkt bij binnenkomst in de zaal. Muurtje eromheen, koppeltjeduikrekken ernaast, en met de ballad Don’t give up the fight van Racoon vol door de speakers sijpelt het verdriet vanzelf binnen.

Het is een echt Ted van Lieshout-verhaal waarmee Theaterorkest Max Tak de komende maanden door het land tourt. Ik ben een held heeft die plezierige mix van realisme, overdrijving en het soort humor dat het goed doet bij zowel kinderen als hun ouders.

Met het marathonstuk Mehmet de veroveraar neemt Ad de Bont na dertig jaar artistiek leiderschap afscheid van het Nederlandse jeugdtheater. ‘Een goede jeugdvoorstelling moet intrigeren en tot nadenken stemmen, maar je hoeft niet alles te begrijpen.’

‘Er is een meisje vermoord, met een gordijnenkoord, ik heb het zelf gezien, het was op nummer tien.’ Een onschuldig schoolpleinliedje krijgt in Maanvirus een sinister randje. Er is echt een meisje dood, één met net zulke ravenzwarte haren als de drie zusjes die in een kamer met romantisch vogeltjesbehang, de vloer vol herfstbladeren, proberen de moord te ontrafelen.

De reis is een kapstok die in de podiumkunsten voor kinderen vaak wordt gebruikt. Het is een probaat middel om een verhaal van A naar B te brengen zonder dat daartussen een dwingend verband hoeft te bestaan. Bovendien biedt zo’n bewegende vertelling de ruimte uit te pakken met beelden, die verder weinig met elkaar te maken hebben.