Zij heet echt Bonnie, hij heet eigenlijk Werner, maar samen zijn ze Bonnie en Clyde. Net als hun beruchte naamgenoten overvallen ze banken tot de politie een eind maakt aan hun criminele escapades – en aan hun levens.

Paspoort
Wie: Joost van Wijmen (1975)
Wat: Kostuumontwerper van Buurman & Buurman gaan verhuizen door Theater Familie (Senf Theaterpartners), regie Bruun Kuijt
Opleiding: Theatervormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten (HKU), Kunsthochschule Berlin-Weissensee
Sindsdien: Kostuumontwerper en docent aan de HKU
Recente producties: Einstein, sneller dan het licht (Het Filiaal, Monique Corvers), Spring Awakening (M-Lab, Paul Eenens), Mevr. Ophelia (Het Filiaal, Ramses Graus), Ootje Sei (STIP producties, Sanne Zweije)
Typerend: Alle keuzes die je maakt met betrekking tot materiaal en snit dragen bij aan het visuele verhaal dat je vertelt.
Uitspraak: ‘Een kostuum bestaat alleen binnen de context van de voorstelling. Los op een hanger is het niks meer.’
Beeldtaal Buurman & Buurman: Oversized, fanée, vrolijk.
2 acteurs // 2 kostuums (in tweevoud) // geen pruiken // geen kleedsters // geen grimeurs
www.joostvanwijmen.nl, www.buurmandemusical.nl

Zondag speelt in jeugdtheater De Krakeling Mijn vriend wordt soms een neushoorn, een tekst van Simon van der Geest. ‘Kinderen hebben recht op het allermooiste. Je moet ze niet afschepen omdat ze nog maar kinderen zijn.’

Buurman en Buurman, de eihoofdige mannetjes uit de Tsjechische animatieserie van de VPRO verhuizen naar het theater. In spijkerbroeken van surfpakkenspul en een decor van hout en vilt. Cabaretier, trouwambtenaar, producent en schrijver Jelle Kuiper (1975) reisde naar Praag om de rechten te regelen.

Een Surinaamse jongen richt zich tot de zaal: in Nederland is hij allochtoon, in winkels verdacht, bij de jongens is hij een gangster, bij de meisjes een player, in Amerika een Afrikaan, in Afrika een mislukte neger. La vie c’est drôle van Theatergroep Dox gaat over identiteit, maar die bepaal je niet zelf. Tot die conclusie komen de tien acteurs en dansers aan het slot van een bruisende theaterperformance die het midden houdt tussen variété, dans, poppenspel en freakshow.

Schoonheid schuilt vaak in simpele dingen. Het openingsbeeld van Beet! van het Houten Huis is eenvoudig maar wondermooi: met lange slagen, de armen synchroon langs het lichaam zwaaiend, passeert een stel schaatsers. Hun bewegingen zijn traag, maar een kind kan zien dat ze hard gaan. De wind loeit gierend door de speakers en op het ijs, z’n hengel bungelend in een wak, zit een ijsbeer in een Noors vest.

Kar en Ton heten de zonen van de zojuist overleden kartonfabrikant. Nu hun vader er niet meer is zijn zij de baas van al dat slome verpakkingsmateriaal. De broertjes zijn maar matig enthousiast over hun erfenis. Na een kartondoordrenkt bestaan – kartonnen zwembroek, kartonnen kerstboom, kartonnen piek – houden ze meer van plastic, beton en staal. Maar hun moeder (een robuuste handpop uit een doos) is onverbiddelijk. Zonder fabriek geen geld, zonder geld geen brood, zonder brood word je dun en ga je dood.

Morgen start in Amsterdam de derde editie van het Vlaamse jeugdtheaterfestival Goesting. Gastcurator is Johan De Smet, artistiek leider van het Gentse theaterhuis Kopergietery. ‘In het theater geldt vaak: less is more. Maar ik heb geen schrik van het overweldigende.’